Türkiye, 1923-1939 yılları arasında dış politikasını barışçı, akılcı ve gerçekçi temeller üzerine kurmuştur. Bu dönemde uluslararası ilişkilerde aktif rol alarak bölgesel ve küresel barışa katkıda bulunmaya çalışmıştır. Bu çerçevede Türkiye'nin Milletler Cemiyeti'ne üye olması (1932) ve Balkan Antantı'na (1934) katılması gibi gelişmeler yaşanmıştır. Aşağıdakilerden hangisi, Türkiye'nin bu dönemde izlediği dış politika anlayışının bir sonucu olarak değerlendirilemez?
A) Uluslararası anlaşmazlıkların barış yoluyla çözümlenmesine önem vermesi.
B) Yayılmacı ve maceracı politikalar izlemekten kaçınması.
C) Komşularıyla karşılıklı güvene dayalı ilişkiler kurmaya özen göstermesi.
D) Silahlanma yarışına girerek askeri gücünü pekiştirmeye çalışması.
E) Tüm devletlerle eşitlik ilkesine dayalı ilişkiler kurmayı hedeflemesi.